Bloedrode heidelibel heeft zwarte poten
Heidelibellen zijn er in soorten en maten. Om wat voorbeelden te noemen: zwarte heidelibel, steenrode heidelibel, de bandheidelibel en de zwervende heidelibel. De drie soorten die je het meest ziet zijn de bloedrode heidelibel, de steenrode heidelibel en de bruinrode heidelibel. Het zijn vliegvlugge libellen die niet alleen op de heide voorkomen.
Bruinrode heidelibel laat zich goed fotograferen
Op plekken waar je libellen zou mogen verwachten zie je met zekerheid heidelibellen, zoals bij oevers langs stilstaand of langzaam stromend water. Het fotograferen van deze libellensoort is niet moeilijk, ze werken graag mee om een mooie foto te maken. Na een korte vlucht gaan ze namelijk vaak op hetzelfde takje of blaadje zitten en echt schuw zijn ze ook niet. Vaak kun je met je camera of telefoon heel dichtbij komen. Met een beetje geluk en geduld maak je misschien een macrofoto! Heidelibellen zijn libellen die je vooral in de maanden juli tot en met september overal kunt aantreffen.
Libellenkenmerk: vier vleugels gespreid en achtervleugels iets groter dan de voorste vleugels
Wat is een libel ?
Libellen ( Nederland telt 70 soorten) kun je verdelen in twee groepen: de juffers en de echte libellen. Een belangrijk verschil ontdek je als je naar de vleugels kijkt. Bij de juffers
Grote roodoogjuffer- ogen aan de zijkant en de vleugel gevouwen langs het lichaam
zijn de vier vleugels gelijk van vorm. In rust worden de vleugels langs het lijf gevouwen. De echte libellen houden de vier vleugels altijd gespreid als ze ergens gaan zitten. Bovendien zijn de achtervleugels wat groter dan de voorvleugels. Er is echter nog een verschil, maar dan moet je even op de ogen letten. Bij de juffers staan de ogen aan de zijkant van de kop. Bij de echte libellen zijn de ogen opvallend groot en raken ze elkaar. Verder zijn juffers kleiner en hebben ze een lang en erg smal lichaam.
Rood
De mannetjes heidelibellen zijn pas als ze zijn “uitgekleurd” rood, de vrouwtje zijn geel tot bruin. De bloedrode heidelibel herken je aan de zwarte poten. De bruinrode en steenrode heidelibel hebben een gele streep over hun donkere poten. In het veld lukt het niet altijd om dit kenmerk goed te zien, dan heb je een foto nodig. Gelukkig geven de heidelibellen je vaak genoeg tijd om een goede scherpe foto te maken.
De steenrode heidelibel heeft een hangsnor
Steenrode heidelibel met "hangsnor"
De eerste schifting hebben we dus gehad: kijk naar de poten. Lastiger wordt het om de twee soorten met hun donkere geel gestreepte poten uit elkaar te houden: wat is nu een bruinrode heidelibel en wat is een steenrode heidelibel? Nu moet je letten op de beide grote bolle facetogen van het insect. Bij de ogen zie je een zwart (dwars) streepje dat wel of niet langs de ogen naar beneden loopt. De steenrode heidelibel heeft zo’n “hangende” streep. Libellenkenners spreken van de “snor”. De bruinrode heidelibel heeft een zwart streepje dat horizontaal tussen de ogen loopt. Geen “snor”dus. Er zijn meer verschillen, maar dan moet je toch al wat meer ervaring met libellenherkenning hebben.
Op veel plekken
In het Reestdal komen deze drie rode heidelibellen veelvuldig voor. Op de kleine heideveldjes in De Haardennen bijvoorbeeld, of langs de oevers van de vennetjes op Takkenhoogte, het Zwarte Veen bij IJhorst en natuurlijk in de vegetatie langs de Reest. Het zijn wel heidelibellen, maar specifiek aan de heide gebonden zijn ze niet.
Geschikt libellenbiotoop
Meer info over de drie rode heidelibellen :
https://vlinderstichting.nl/vijftig-tinten-rood-heidelibellen/
In 2020 verscheen dit prachtig uitgegeven boek over de libellen die in de provincie Overijssel voorkomen. Met schitterende foto’s en heldere teksten.
