Wel eens een eik zien bloeien?

Iedereen kent de mannelijke katjes (snottebellen) van de hazelaar en de zwarte els. Ze vallen ook wel op, want de katjes van de hazelaar bijvoorbeeld bloeien vaak al in januari en februari en dan vallen ze wel op. Bovendien verlangen we dan zo naar de eerste tekenen van het voorjaar dat onze zintuigen erg gefocust zijn op een beetje kleur en geur. Dus die bloeiende hazelaar zien we wel. Bloeiende elzen merken we ook wel op, want alle bomen zijn dan nog kaal. De katjes van de wilgen zetten we op een vaas en halen zo het voorjaar in huis. Allemaal bekende bloeiwijzen. Maar een eik. Bloeit die dan? De meeste mensen hebben geen flauw idee. Ze lopen en fietsen onder de takken van bloeiende zomereiken door en zien de duizenden mannelijke katjes niet. Hoe dat kan? Kwestie van interesse ? Of ligt het anders? Zou kunnen. Eiken bloeien samen met het uitkomen van de bladeren. En de mannelijke bloemen zijn groen/geel. Ze vallen dus niet op. Als je eenmaal een bloeiende eik hebt gezien, vergeet je het niet weer en kijk je anders naar de boom. Gewoon opletten dus. Eiken zijn er genoeg in dit land, dus een bloeiende eik zien in deze periode van het jaar moet lukken.

Geplaatst in Flora | Getagd , , | Een reactie plaatsen

Loop van de Drentsche Aa: etappe 2

Etappe 2 : Van Herinneringscentrum Hooghalen naar Amen : 15 kilometer

Eerst zetten we de auto naast cafe De Amer in Amen en fietsen naar het herinneringscentrum, dat over het voormalig Kamp Westerbork vertelt. Het is er erg druk vandaag en niet alleen omdat het toevallig Hemelvaartsdag is. De belangstelling naar de geschiedenis die zich in de regio heeft afgespeeld is erg groot. We zien erg veel gezinnen als we het Melkwegpad aflopen. Langs dit voetpad veel info over sterren,planeten en andere astronomische wetenswaardigheden. Het twee kilometer lange pad brengt de wandelaar uiteindelijk tot de ingang van het voormalig concentratiekamp. Ook hier erg veel interesse. De vervallen woning van de kampcommandant staat er nog. Verder is vrijwel alles weg. De plek maakt erg veel indruk. Zeker als je je realiseert, dat de asfaltweg waarop je het kamp inloopt het tracé van de vroegere spoorlijn was………………. De route loopt niet over het kamp, maar gaat bij de ingang direct naar rechts. Na een paar honderd meter passeren we een verzetsmonument. En weer een stukje verder overblijfselen van een waterzuivering, die in de tweede Lees verder

Geplaatst in Loop van de Drentsche Aa | Getagd , , , , , | Een reactie plaatsen

Kunstenaars Reestdal laten hun werk zien

 

 

 

 

 

 

 

 

In de weekenden van 24 tm 26 mei en 31 mei tm 2 juni openen tien kunstenaars hun atelier/studio om belangstellenden hun werk te laten zien.  Bezoekers zien de kunstenaar aan het werk. Alle deelnemende artiesten wonen en werken in het Reestdal en laten zich veelal inspireren door natuur en landschap. De kunstenaars tonen realistisch werk variërend van olieverfschilderijen, etsen, tekeningen, beelden van keramiek, brons en steen tot fotografie.

Voor fietsers is een route van 20 kilometer uitgezet. De route leidt de deelnemers naar de tien ateliers in bedrijf en laat natuurlijk ook de schoonheid van het Reestdal zien. De routekaart is te downloaden via de website http://kunstinhetreestdal.nl/.

 

Geplaatst in Algemeen | Getagd , | Een reactie plaatsen

De Loop van de Drentsche Aa

Maar liefst 150 kilometer wandelplezier in het mooiste beekdal van Drenthe. Of is dit het mooiste beekdal van Nederland? De route verbindt Assen met Groningen. De wandeling maakt talloze lussen en kronkels ( lijkt wat dat betreft op een meanderende beek) en is opgedeeld in tien etappes. De wandelgids is erg mooi uitgevoerd. Duidelijke routekaartjes met veel achtergrondinformatie, interviews en veel aandacht voor het werk van kunstenaars die iets met dit mooi bewaard gebleven beekdallandschap hebben.

Het gidsje kost 13,50 euro en is via de boekwinkel en verschillende websites verkrijgbaar.

RTV Drenthe heeft veel aandacht besteed aan deze mooie wandelroute: http://www.youtube.com/watch?v=mYzPRfSCaxc

 

 

 

Geplaatst in Loop van de Drentsche Aa | Een reactie plaatsen

Gelukkig heeft de Reest de meanders nog

Het woord meander wordt veel gebruikt. Er is een Meander College, een Meander medisch centrum, een Meander aardrijkskundemethode voor het basisonderwijs, een thuiszorg Meander, een tijdschrift dat Meander heet en zo kun je nog wel even doorgaan. De meest gelezen betekenis van het woord is een bocht in een rivier.

Wikipedia omschrijft het begrip meander als volgt:

Een meander is een lus in de loop van een natuurlijke waterloop. Een opeenvolging van meanders vormt een meanderende rivier of beek.

Dergelijke lussen ontstaan doordat in de buitenbocht, waar het water het snelst stroomt, grond wordt weggespoeld, terwijl aan de andere zijde grond wordt afgezet. De oever waar de grond wordt geërodeerd wordt stootoever genoemd en de oever waar materiaal wordt afgezet de glij-oever.

Talloze beken verloren eind 19e eeuw en in de eerste helft van de vorige hun grillige bochten. Ze werden gekanaliseerd. Reden: overtollig en lastig water zo snel mogelijk afvoeren. Tegenwoordig gebeurt het tegenovergestelde: oude lopen van beken en rivieren worden weer hersteld. Reden: water zo lang mogelijk vasthouden of in hele natte perioden wateroverlast over het hele beekdal verdelen. Waterberging heet dat. De natuur en de recreant profiteren hiervan. Waar water is, is leven. Beekdallandschappen worden weer natter en aantrekkelijker. Verliezers levert het niet op. Herstelprojecten maken eerder enthousiasme dan weerstand wakker.

En de Reest dan? Die meandert al jarenlang tussen Dedemsvaart en Meppel. Er waren ooit plannen om het beekje recht te trekken, maar dat was lastig. De Reest vormt de grens tussen Drenthe en Overijssel en elke afgesneden bocht ging veel juridische problemen opleveren. Dus werd besloten om de kronkelende beek maar in tact te laten. Leve de grens!

Geplaatst in De Reest | Getagd | Een reactie plaatsen

Speenkruid is rijk aan vitamine C

Het bloeit al weer een poosje, dit plantje uit de ranonkelfamilie. Hier en daar zie je ook wat uitgebluste exemplaren die verkleuren en de kopjes laten hangen. Vooral op zonnige plekken. Maar op schaduwrijke bodem bloeit het speenkruid nog volop. Veel mensen worden vrolijk van deze kleine gele bodembedekker. Het is de voorbode van het voorjaar. Deze winter hebben we niet naar bloeiend speenkruid uitgekeken, we hebben er met zijn alleen naar gesmacht. Oh, wat duurde dat lang! Bij hoge temperaturen is speenkruid er als een donderslag bij heldere hemel, maar is het ook weer gauw weg. Op schaduwrijke plekken komt het later tot bloei en kun je er ook weken van genieten. Het is de moeite waard om eens een polletje uit te graven. Je komt dan kleine wortelknolletjes tegen. Ze lijken op speentjes. Daarmee is ook de naam van het plantje verklaard. In het Duits wordt het plantje Scharbockskraut (scheurbuikkruid). Zeelieden die aan de gebreksziekte scheurbuik (scorbut) leden konden hun vitamine C  tekorten aanvullen door de jonge plantjes van speenkruid te eten. Dat was nog uitkijken, want in oudere planten komen giftige stoffen voor!

 

Geplaatst in Flora | Getagd , | Een reactie plaatsen

Kleurrijke ooievaar tussen winterse kleuren

Het landschap heeft nog steeds winterse kleuren. Bruin, geel en grijs en alles wat er tussenin zit overheersen. Mooie zachte tinten. Vooral als het zonnetje niet te fel schijnt ziet het landschap er mooi uit. Een kleurrijke ooievaar op een hoog paalnest valt dan gelijk op. Dit nest staat schuin tegenover de basisschool van Oud-Avereest en is eigendom van de natuurwerkgroep de Reest. Elk jaar is het nest bezet. Vaak door het zelfde ooievaarspaar. In 2011, zo vermeldt het jaarverslag  van ooievaarsbuitenstation De Lokkerij,  zorgde het paartje 5102×5601 voor het groot worden van twee jongen. Binnenkort verschijnt het jaarverslag 2012. En het seizoen 2013 staat op het punt te beginnen.

Geplaatst in Fauna, Geen rubriek | Getagd | Een reactie plaatsen

Voor de ooievaars is het voorjaar al begonnen

Ooievaars zeuren niet over het voorjaar dat maar niet wil komen. En ook niet over de lage temperaturen. De koudste Pasen sinds 1964 ? Het doet ze allemaal niets. Je hoort ze er niet over. Geluid maken doen ze wel, dat heet klepperen. En er wordt wat geklepperd in deze tijd van het jaar. Klepperen betekent contact maken met je soortgenoten. De opmerking “Houd je klep nou eens” heeft hier vast mee te maken. Vanmorgen was het wisselend bewolkt. Zonnige perioden werden verstoord door sneeuwvlokken die niet bleven liggen. De ooievaars op en rondom ooievaarsbuitenstaion De Lokkerij bij De Wijk hadden het veel te druk om op het weer te letten. Er werd nestmateriaal aangevoerd, nesten werden grondig gerenoveerd, er werd geflirt en gepaard, kortom er was genoeg te beleven. De meeste ooievaarsnesten in het Reestdal zijn nu bezet.

Geplaatst in Fauna | Getagd | Een reactie plaatsen

Zandstorm over boerenland

Tegenwoordig wordt op veel plekken in ons land boerenland omgezet in natuur. Het eerste wat dan gaat gebeuren is het verwijderen van de vruchtbare bovenlaag van het akkerland. In tegenstelling tot agrariërs houden natuurbeheerders niet van zwaar bemeste grond. De bodem moet vooral schraal zijn om de flora van vroegere tijden weer terug te krijgen.

De wind is ook in staat om zand te verplaatsen. Geen bovenlaag van een halve meter, maar wel de uitgedroogde bovenlaag van uitgestrekte boerenakkers, die nog niet zijn ingezaaid of bewerkt. Dat het zand wordt weggeblazen is wel te verklaren. Natuurlijk komt dat door de sterk drogende oostenwind. Maar in veel intensief bewerkte akkers zit weinig organisch materiaal in de bodem. Ouderwetse vaste stalmest vermengd met stro wordt vrijwel nergens meer gebruikt. Gier en kunstmest wel en die houden geen vaste deeltjes vast. En dan krijgt de wind vrij spel.

Deze foto’s zijn gemaakt ten zuiden van Dedemsvaart, een stukje platteland in Noordoost-Overijssel waar grote agrarische bedrijven het karakter van het landschap bepalen.

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

Anloo als in de 19e eeuw

Er zijn nog stukjes Nederland, die de tijd van economische vooruitgang ongeschonden zijn doorgekomen. Het zijn er niet veel, soms niet meer dan een middenstip op een voetbalveld, maar gelukkig, we hebben ze nog. De omgeving van het Drentse dorpje Anloo is er een voorbeeld van. Ten westen van Anloo stroomt nog een heel mooi beekje: het Anloer Diepje. Je kunt er heel mooi wandelen. Vanuit het prachtige beekdalletje zie je het karakteristieke torentje van de Magnuskerk van Anloo, de oudste kerk van Drenthe. Anloo is een van de zestien dorpen die deel uit maken van het grote Nationale beek-en esdorpenlandschap Drentsche Aa. Hier kun je op een door de weekse dag nog een grote stap terug doen in de tijd.

Geplaatst in Beekdalen, Geen rubriek | Getagd , | Een reactie plaatsen