Woensdagavond 16 mei trokken er onweersbuien over het land. Rond zeven uur verdwenen ze oostwaarts. En toen kwam de zon. Wat er dan gebeurt met het licht houd je 
bijna niet voor mogelijk. Deze foto zijn gemaakt in de buurt van de stuw van Archem. Het is een uitzicht op de Linderbeek, die op deze plek bijna de Regge heeft bereikt.
De Reest begint ten noorden van Dedemsvaart. Het landschap is er vlak. Veel graslanden en hier en daar wat bosjes, houtsingels en andere landschapselementen. Maar vooral erg vlak, van enig relief, zoals in de middenloop van het beekdal is nauwelijks sprake. Wandelen op zandpaden wordt hier ook lastig. De mooie wandelroutes liggen elders in het Reestdal. Het gebied is wel geschikt voor een mooie fietstocht. Rustige weggetjes genoeg. Als de wind uit het noordwesten waait en indrukwekkende wolkenformaties afwisselt met felblauwe opklaringen krijgt het vlakke groene landschap een indrukwekkende schoonheid.
In veel kleine nestkasten is het momenteel erg rustig. Er wordt namelijk gebroed. Twee mezensoorten, die graag gebruik maken van nestkasten zijn de pimpelmees en de koolmees. Ze zijn makkelijk van elkaar te onderscheiden. De pimpelmees is wat kleiner, heeft een blauw petje op en mist de zwarte band over de borst die de koolmees wel heeft. Natuurbeschermingsverenigingen, zoals de natuurwerkgroep de Reest en
natuurbeschermingsvereniging IJhorst/Staphorst hebben in en nabij het Reestdal veel kleine kasten hangen. Vrijwilligers controleren de broedsels en noteren allerlei gegevens. De jongen van trekvogels,zoals de bonte vliegenvangers worden geringd. Tussen de broedsels van kool-en pimpelmees bestaan weinig verschillen.
Pimpelmees
Het vrouwtjes bebroedt de eieren. Meestal bestaat het broedsel uit 7 tot 12 eieren, maar pimpelmezen leggen soms wel 15 of 16 eitjes! De eitjes zijn erg klein, wit met soms rood-/bruinachtige vlekjes. Het vrouwtje begint met broeden als ze de laatste eitjes heeft gelegd. Voordat het zover is worden de eitjes met dons bedekt. Er wordt 12-16 dagen gebroed. Het mannetjes zorgt voor voedsel. Lees verder
Tot eind oktober maken uilen in het infocentrum van boerderij ’t Ende de dienst uit. In een informatieve overzichtelijke expositie maak je als bezoeker kennis met de uilen van Nederland. In het Reestdal komen kerkuil,bosuil,ransuil en steenuil voor. Elke uil heeft z’n 
eigen leefwijze en voedselvoorkeur. Vroeger waren uilen niet erg populair. Er werden de meest idiote verhalen over verteld. Bijgeloof speelde een grote rol. Nu kijken we anders tegen deze boeiende nachtvogels aan, maar echt uilvriendelijk zijn we niet. We laten ze bijvoorbeeld vaak niet toe in schuren of werkplaatsen. Of we vernielen hun biotoop door het erf te netjes in te richten. Gelukkig zijn er genoeg natuurliefhebbers die precies weten wat je moet doen om de uilen voor ons land te behouden. De expositie (leuk voor kinderen!) is goed te combineren met een korte maar erg mooie wandelroute die Het Drents Landschap rondom deze monumentale boerderij heeft uitgezet.
Locatie: informatiecentrum ’t Ende, Stapelerweg 20, 7957 NB De Stapel (bij De Wijk).
Openingstijden: dagelijks van 10.00-17.00 uur
Voor wandelroute, klik hier: http://www.drentslandschap.nl/ErOpUit/Wandelroutes/WandelrouteTEnde.aspx
Sinds juni 2007 heeft De Havixhorst een prachtige beeldentuin met daarin Nederlandse figuratieve beeldhouwkunst. In samenwerking met museum Beelden aan Zee zijn in de tuin,die dagelijks gratis toegankelijk is, prachtige sculpturen te zien. Op een van de mooiste locaties in het Reestdal is hier kunst wat het moet zijn: bereikbaar voor iedereen. Op mooie dagen, vooral in het weekend, is er veel belangstelling voor de tuin. Je geniet hier niet alleen van prachtige kunst, maar je proeft ook de sfeer van een voormalig landgoed.
Landgoed Eversberg ligt aan de rand van Nijverdal en is de eerste “parel” die we aandoen. Hoge statige eiken en beuken bepalen de sfeer. Kenmerkend voor een oud landgoed. Hier woonden in de 15e eeuw al mensen. Twee eekhoorntjes dartelen voor ons uit, een zwarte specht laat zich horen. In oude beuken worden spechtengaten door kauwtjes bewoond. Hoog in de kruinen hebben boomklevers het voorjaar in de kop. We lopen een poosje op met de vernieuwde spoorlijn Nijverdal-Enschede. Aan de linkerhand verandert het landschap. We naderen het Wierdense Veld. Dit natuurgebied ligt als een geisoleerd
eiland midden in het intensief bewerkte boerenland. Typerend voor de huidige Nederlandse natuur. Geen eenheid, het hangt vaak als los zand aan elkaar. Leve de ecologische verbindingszones! Maar komen die er nog wel? De route maakt een gekke haak naar links. In een rechte streep naar de andere kant van het heidereservaat en dan via een ander zandpad weer terug. Als je goed om je heen kijkt blijkt het “vernattingsprogramma” succesvol te zijn. Veel natte plekken in de heide. Veel vennetjes ook. Echt toppunt van Lees verder
Vanmorgen een wandeling gemaakt over landgoed Dickninge. De tuin achter het herenhuis is voor een groot deel toegankelijk en trekt in het vroege voorjaar veel 
wandelaars vanwege de bloei van een prachtige stinzenplant: de holwortel. Die bloeit er namelijk bij duizenden tegelijk. Roze en wit. Voor wie het nog wil zien is haast op zijn plaats, want door het extreme warme weer gaat de bloei snel. Het mooie is er over een paar dagen misschien al weer af. Nog niet zo lang geleden bloeiden de holwortels in de eerste helft van april. Het klimaat verandert en dat merk je op landgoed Dickninge ook. Toch was het vandaag minder leuk dan
andere jaren. Oorzaak? Bosonderhoud. Rondom het herenhuis staan in de parkachtige tuin grote oude indrukwekkende eiken en beuken. Karakteristiek voor landgoedbossen. Dat een landgoed moet worden onderhouden is ook duidelijk. Iedereen snapt dat. Zieke 
of dode bomen moeten worden gekapt. Logisch. De andere bomen zullen meer ruimte en licht krijgen. Jammer is dan dat na het kappen van die grote bomen erg veel takken niet worden opgeruimd. Er kan natuurlijk een filosofie achter zitten. Dode takken geven vogels meer dekking en nestgelegenheid, maar bij de manier waarop hier de takken zijn blijven liggen kun je nauwelijks een theorie bedenken. Het lijkt meer gemakzucht of gebrek aan tijd of iets dergelijks. Op plekken met holwortels is het gewoon een rotgezicht. Dit past ook niet bij een landgoed, dat zijn bekendheid vooral dankt aan die ene stinzenplant. Meer respect voor de holwortel is hier op zijn plaaats.
Als één boom in de wintermaanden makkelijk te herkennen is, dan is het wel de zwarte els. Het silhouet wordt namelijk bepaald door de aanwezigheid van honderden zwarte elzenproppen, de vrouwelijke katjes van vorig jaar. En als je wat dichterbij komt vallen de paars gekleurde knoppen op.
Eenhuizig
Elzen zijn eenhuizig. Dat wil zeggen, dat de boom mannelijke én vrouwelijke bloemen draagt. De bloemen worden katjes genoemd. Het zijn windbloemen en ze vallen niet echt op. Lekker ruiken doen ze ook al niet, insecten vliegen er aan voorbij. De mannelijke katjes, lange gele “snottebellen” , produceren enorme hoeveelheden stuifmeel. Schud aan een elzentak met rijpe meeldraadkatjes en je ziet het. Wolken geel poeder vliegt je om de oren. De vrouwelijk bloemen (stamperkatjes) vallen helemaal niet op. Het zijn Lees verder
Het is nog een mooi gezicht ook: de dorre en bruine grassen in de hooilanden langs de Reest. Kapotgevroren in de korte maar strenge vorstperiode in februari. Bruine tinten overheersen. Maar niet meer voor lang. Nog even en dan komt de natuur weer tot leven: eerst de dotterbloemen en op een paar locaties achter De Havixhorst zal het paars zien van het moeraskartelblad. Je kunt je zoveel kleur in een grasland nu nog nauwelijks voorstellen.
Tegenwoordig is bijna alles wat op -ofilie eindigt een beladen begrip. Met een galanthofiel is niet zo veel aan de hand. Die houdt vooral van sneeuwklokjes. Galanthus betekent melkwitte bloem. Bedacht door Linnaeus in de 18e eeuw. In Engeland noemen ze de plant snowdrops. Ook leuk bedacht. Sneeuwklokjes zijn stinzenplanten. Planten die vroeger zijn ingevoerd (vaak bol-en knolgewassen) om tuinen van deftige huizen en 
landgoederen te verfraaien. In de tuinen van landgoed Dickninge staan de snowdrops in februari bij honderden in bloei.. Het zijn de voorlopers van andere stinzenplanten, zoals de holwortel, want die kleurt in april de tuinen wit en rose.
Hoe sneeuwklokjes ooit op Texel belandden ? Klik hier: http://www.trouw.nl/tr/nl/4932/Tuinrubriek/article/detail/3188628/2012/02/19/Hoe-komt-het-sneeuwklokje-op-Texel-terecht.dhtml
Landgoed Dickninge ligt even buiten De Wijk en leent zich prima voor een korte wandeling.
